15/02/2026
Από τα εισερχόμενα μας με παράκληση να κρατηθεί ανωνυμία…
Όταν μας είπαν τη λέξη «καρκίνος» για το παιδί μας, ήταν έξι χρονών. Έξι. Μέχρι τότε, το σπίτι μας ήταν γεμάτο φωνές, παιδικά πάρτι, γονείς που έπιναν καφέ στην κουζίνα.
Στην αρχή χτύπαγε ασταμάτητα το τηλέφωνο.
«Τι χρειάζεστε;»,
«Είμαστε εδώ». Και ήταν.
Ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζε.
Ύστερα ξεκίνησαν οι θεραπείες, οι μέρες στο νοσοκομείο, τα άγρυπνα βράδια.
Δεν είχαμε κουράγιο για εξηγήσεις, για βλέμματα λύπησης, για συζητήσεις που κατέληγαν σε αμήχανα «όλα θα πάνε καλά». Ίσως κι εμείς να σπρώξαμε κόσμο μακριά….
Σιγά σιγά τα τηλέφωνα αραίωσαν. Μετά σταμάτησαν. Οι επισκέψεις έγιναν μηνύματα. Μετά ούτε αυτά. Δεν κατηγορώ. Ο καρκίνος τρομάζει. Δεν ξέρεις τι να πεις σε έναν πατέρα που ξυρίζει το κεφάλι του παιδιού του για να μην πονέσει όταν πέσουν τα μαλλιά του
Το πιο βαρύ δεν ήταν η δική μας μοναξιά. Ήταν όταν ο μικρός ρώτησε γιατί δεν τον καλούσαν πια σε γενέθλια. Ίσως φταίμε και εμείς στην αρχή αρνηθήκαμε πολλές προσκλήσεις , θέλεις ο φόβος θέλεις η άγνοια …
Μετά όμως απλά έπαψαν μας καλούν !
Σκεφτήκαμε να κάνουμε εμείς ένα πάρτι έτσι χωρίς γενέθλια και γιορτή … αν όμως δεν ερχόταν κανείς ;
Την διανύσαμε τη διαδρομή όπως μπορούσαμε μαζεύουμε τα κομμάτια μας και προσπαθούμε να κατακτήσουμε την κανονικότητα !
Δεν ξέρω αν μπορώ να δώσω μια συμβουλή, δεν μου πολύ αρέσουν … αλλά μάλλον θα έλεγα να είστε εκεί
με συνέπεια, είναι μαραθώνιος αυτή η δοκιμασία και σε κάθε χιλιόμετρο η οικογένεια χρειάζεται κάτι άλλο !
Να είστε εκεί αν μπορείτε μέχρι το τέλος!
#ΜαζίΔυνατοί #ΚανείςΜόνος #Εθελοντισμός
