08/03/2026
Heel het jaar door heb ik
het over vrouwen.
Vrouw zijn en alles wat je
daarin tegenkomt.
Over onze eigen innerlijke
vrouw en dus vanzelfsprekend
onze innerlijke man.
Over de dans van die twee
en de kwetsuren die je daarin tegenkomt.
Een heel jaar lang
heb ik de eer hoedster te zijn
van een prachtige vrouwengroep.
Niet als anti-man
of klaagfestijn
wel als veilige bedding
een plek waar het veilig is om te zijn.
Een plek
waar ze gezien wordt/gehoord,
waar ze zachtjes spreekt,
waar ze groeit, stillaan weer het podium neemt,
haar intensiteit zelf omarmt
waar haar vuur welkom is
waar tranen en diepe rouwe pijn
niet verward wordt met zwakte
waar er geen oordeel,
concurrentie heerst maar
verrijking, elkaar de zon gunnen
Prachtige spiegels
en een veilige plek om te kijken.
Je eigen mooie pure zelf te mogen zien
in alle zachtheid
waar Schuld schaamte
een plek krijgen en
waar we weer leren dat
genieten, gelukkig en soms zelfs wat gulzig zijn
helemaal mag.
De ongetemde wilde vrouw
die tegelijkertijd zo raakbaar kwetsbaar is.
Verlangt naar gedragen, verbonden, zijn.
Ik vier haar elke dag
ik ont-moet haar elke dag
in de ander, in mezelf
met onze prachtige groep
en daarbuiten.
vandaag zet ik
haar nog eens extra in beeld
puur rouw kwetsbaar zacht.
Intens
Fijne internationale vrouwendag!
