12/27/2025
Askush nuk më pyet më nëse jam mirë.
Më pyesin vetëm: “A ja vlen?”
Quhem Ilir, jam 36 vjeç dhe prej tetë vitesh jetoj në Gjermani.
Në Shqipëri jam “ai që u sistemua”
Në lagje flitet për mua me zë të ulët, si për dikë që ka kaluar në anën tjetër të botës.
“Iliri? Po ai është në Gjermani. Inxhinier. Ka kapur trenin e duhur.”
Në të vërtetë, trenin e shoh vetëm nga dritarja e fabrikës ku punoj natën. Turn i dytë, ndonjëherë edhe i tretë.
Zhurmë metalike, ajër i rëndë, njerëz që nuk flasin mes tyre, vetëm numra dhe orare.
Diploma ime rri në një sirtar dhe askush nuk e ka parë ndonjëherë.
Jetoj në periferi, në një apartament që e ndaj me dy burra të tjerë. Nuk jemi shokë, por jemi thjesht njerëz që përpiqen të mos zënë shumë hapësirë.
Secili mbyllet në dhomën e vet, si në një marrëveshje të heshtur për të mos pyetur shumë.
Kur flas me familjen në telefon, e mbaj zërin të fortë: "Po, punë ka. Gjermania është ndryshe. Gjithçka funksionon.”
Nuk u them që ndonjëherë kalojnë ditë pa i thënë asnjë fjalë askujt.
Nuk u them që gjuha më lodh më shumë se puna.
Kur vij për pushime, më shohin si provë që ikja ishte zgjedhja e duhur. Më ulin në tavolinë, më pyesin për paga, makina, plane. Unë qesh dhe shmang detajet.
Askush nuk pyet si është të jetosh vetëm në një vend ku gjithçka është e saktë, por asgjë nuk është e jotja.
E vërteta ime është se unë nuk kam ëndrra të mëdha.
Do doja të kthehesha, të punoja diçka normale. Të kisha një orar që mbaron dhe të pija kafe pa e parë orën.
Por kthimi kërkon guxim tjetër.
Jo për të filluar nga e para, por për të pranuar para të tjerëve që jashtë nuk u bëra ai që mendonin. Nëse kthehem, do thonë:
“Po pse u ktheve?”
Jo “si je”.
Dhe unë nuk kam energji të shpjegoj që ndonjëherë stabiliteti nuk është lumturi,
që rregulli nuk të ngroh, që paratë nuk e zëvendësojnë ndjesinë e të qenit në vendin tënd, nuk e zbehin as vetminë.
Prandaj qëndroj.
Rrallë dërgoj ose postoj foto: në një rrugë të pastër, në një ndërtesë moderne.
Asnjëherë dhomën time, asnjëherë heshtjen.
Quhem Ilir dhe jam 36 vjeç.
Jetoj jashtë dhe jam shembull për disa, paralajmërim për të tjerë, por kurrë i sinqertë.
Sepse emigrimi nuk është gjithmonë fitore dhe kthimi nuk është gjithmonë humbje.. por rrallë kemi guximin ta themi me zë të lartë.
Kjo është historia e dikujt që “ia doli”
… vetëm në bisedat e të tjerëve.
