04/04/2026
Para ekzistencës së antibiotikëve, neurosifilizi ishte një dënim me vdekje. Pasi infeksioni përhapej në tru, shkaktonte paralizë, psikozë dhe në fund vdekje.
Mjekët nuk kishin asnjë mënyrë për ta ndalur, derisa një mjek austriak propozoi një nga idetë më radikale në historinë e mjekësisë.
Në vitin 1917, Julius Wagner-Jauregg sugjeroi që pacientët me sifiliz të infektoheshin qëllimisht me malarie.
Arsyetimi i tij ishte çuditërisht logjik: malaria shkakton ethe të forta dhe të përsëritura, dhe temperaturat e larta janë armiqësore për bakterin e sifilizit.
Nëse ethet nuk e eliminonin plotësisht infeksionin, ato mund ta dobësonin mjaftueshëm sa t’i jepnin pacientit një mundësi për të mbijetuar.
▫️Dhe, çka është thelbësore, mjekët tashmë dinin si ta trajtonin malarien me kininë — kështu që plani kishte një rrugëdalje.
Trajtimi, i njohur si malarioterapi, funksionoi. Pacientët infektoheshin qëllimisht me parazitin e malaries, kalonin disa cikle etheje intensive dhe më pas merrnin kininë për të eliminuar malarien.
Shumë prej atyre që mendohej se do vdisnin, treguan përmirësime të mëdha. Ishte i rrezikshëm, i dhimbshëm dhe thellësisht jo konvencional — por shpëtoi mijëra jetë dhe u bë terapia standarde për neurosifilizin për disa dekada.
Në vitin 1927, Julius Wagner-Jauregg që ishte psikiatër & patolog, mori Çmimin Nobel për Fiziologji dhe Mjekësi për këtë zbulim — dhe mbetet edhe sot i vetmi psikiatër që ka marrë këtë çmim në shekullin XX.
Gjithçka ndryshoi në vitet ’40 me ardhjen e penicilinës. Ajo ishte në gjendje ta kuronte sifilizin në mënyrë të sigurt dhe të plotë, pa rreziqet e infektimit të qëllimshëm me malarie.
Malarioterapia shpejt u bë një kapitull i së kaluarës në historinë e mjekësisë.
Është një kapitull i çuditshëm i mjekësisë — të kurosh një sëmundje vdekjeprurëse duke u infektuar me një tjetër — por tregon se: në momente dëshpërimi, mund të lindin ide që, kundër çdo parashikimi, funksionojnë vërtet.
▫️▫️▫️👉🏻source: Dr. Orion Kulo 💥
